Sodoku edo arratoi-hozkadagatiko sukarraSpirillum minus bakterio patogenoak sortzen duen gaixotasun infekziosoa da, zoonosi bat dena. Bakterio honekin infektatutako arratoiek, batez ere, transmititzen diote gaitza gizakiari, hozkada bat egiterakoan edo gernu edo beste jariakinen bidez.
"Arratoi-hozkadagatiko sukarra" izenak bi patologia ezberdinei dagokie, klinikoki oso antzekoak direnak, baina etiologia ezberdinekoak. Bata Streptobacillus moniliformis bakterioak sortzen du, eta Europa eta Ipar Amerikan agertzen dira kasu gehienak. Bestea, Sodoku izenekoa, Asian eta Afrikan zehar hedatzen da, eta Spirillum minus bakterioak eragiten du [1]. Artikulu hau bigarrenari buruz ariko da.
Sodoku izena japonieratik dator, eta saguaren pozoia esan nahi du. XX. mendearen hasieran eman zioten mikrobiologoek izen hori Spiririllum minus sortzen duen gaitzari.
Etiologia
Spirillum minus bakterio Gram negatiboak Sodoku eragiten du. Arratoiak eta beste animalia karraskari batzuk infektatzen ditu. Arratoiek ahoan daramate mikrobio patogenoa, eta hozkada egiterakoan inokulatzen dute
Infekzioa
Gaitzaren jatorrian kutsatutako arratoi baten hozkada dago kasu askotan, edo beste animalia karraskari batena. Arratoien gernuak edo gorotzek ere sor dezakete gaitza, gizaki batek haiekin kontaktua izanez gero [2].
Gaitza ohikoagoa da Asian, eta Euskal Herrian oso arraroa. Sodoku ez da pertsonen artean kutsatzen.
Hozkadaren ondoren zauria laster sendatzen da, baina inkubazio epea igarota lehenengo sintomak agertzen dira, geroago zabaltzen direnak: sukar errepikaria (agertu eta desagertzen dena; tratamendurik gabe, sukarrak aste luzeetan iraun dezake), buruko mina, ondoeza orokorra, exantema (ez beti, baina bai kasu askotan: azaleko erupzioa, more kolorekoa), gongoil linfatikoen hantura, hozkadaren tokian hantura eta gorritasuna, mialgiak....Konplikazioak ez dira ohikoak, baina larriak izan daitezke: septizemia, endokarditisa, meningitisa edo hepatitisa, besteak beste, heriotzaraino eraman dezaketenak.
Diagnostikoa eta tratamendua
Spirillum minus ez da hazten laborategiko hazkuntza-inguruneetan. Horrenbestez, gaitzaren diagnostikoa egiteko behaketa mikroskopikoa egin behar da, lagin klinikoetan (odola, larruazaleko erupzioa, gongoil linfatikoak...) bakterio eragilea bilatuz. Giemsa tindaketa edo Wright tindaketa dira gehien erabiltzen direnak, eremu iluneko mikroskopio batean [3]. Diagnostikoa berresteko laborategiko animaliei bakterio eragilea inokulatu ohi zaie.
Serologiaren bidez ezin da gaur-gaurkoz gaitza diagnostikatu [4].
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.