Tomasz III Piemoncki
Hrabia Tomasz III Piemoncki wł. Tommaso III di Piedimonte (ok. 1246 – 16 maja 1282), zwany Tomaszem Sabaudzkim – władca Piemontu, miał roszczenia do hrabstwa Sabaudii od 1268. ŻyciorysBył najstarszym synem Tomasza II Piemionckiego i Beatrycze Fieschi, siostrzenicy papieża Innocentego IV. Po śmierci ojca, Tomasz został hrabią ojcowskich włości w Piemoncie. Kiedy jego kuzyn Bonifacy Sabaudzki zmarł w 1263 r., 15-letni Tomas uważał się za następcę zmarłego, i rościł sobie prawo do hrabstwa i bycia głową domu Sabaudzkiego. Jednak Piotr II Sabaudzki, młodszy brat jego zmarłego ojca, bezdzietny szlachcic, który przez większą część swojego życia mieszkał w Anglii, został uznany za hrabiego. Po śmierci Piotra w 1268 roku, Tomasz kontynuował swoje roszczenie choć Filip I Sabaudzki, arcybiskup Lyonu, najmłodszy z żyjących braci ojca, także bezdzietny, nastał w hrabstwie i został uznany. Tomasz III, jako najstarszy syn i dziedzic Tomasza II, ważał za niesprawiedliwość to, że został pominięty na rzecz młodszych braci ojca, i żądał bezskutecznie Sabaudii od swego stryja. Tomasz III ożenił się w 1274 roku z Guią Burgundzką, pasierbicą jego stryja Filipa I Sabaudzkiego, mieli pięcioro dzieci:
Filip i Tomasz byli w sporze przez większość ich panowań w latach 1268-82. Małżeństwo Tomasza było raczej nieudaną próbą załagodzenia sporu i spowodowania, żeby Filip uznał go jako następcę w Sabaudii, która by należał do Tomasza, jako najstarszego syna Tomasza II i w ten sposób założyciela genealogicznie starszej linii dynastii sabaudzkiej. Jednak, ostatecznie, hrabia Filip uczynił Amadeusza V Sabaudzkiego (1249-1323), następnego młodszego brata Tomasza III dziedzicem w Sabaudii. Amadeusz dał początek linii hrabiów Sabaudii, która trwa do dnia dzisiejszego i która do 1418, czyli wymarcia linii Tomasza III, był genealogicznie młodszą gałęzią tego domu. Tomasz III został śmiertelnie ranny w trakcie spóru granicznego z Humbertem I z Viennois w 1282 roku[1]. Rodowód
Przypisy
|