Charennac

Charennac; Chéronnac
Descobridor o inventaire
Data de descobèrta
Contrari
Color
Simbòl de quantitat
Simbòl d'unitat
Proprietat de
Fondador
Compren
Data de debuta
Data de fin
Precedit per
Seguit per
Coordenadas
	L'egleisa de Charennac.
	Armas
	Armas
	Geografia fisica
Coordenadas	45° 45′ 31″ N, 0° 45′ 45″ E
Superfícia	18,90 km²
Altituds; · Maximala; · Minimala	; 323 m; 217 m
	Geografia politica;
Region istorica	Engolmés (Istoric),; Lemosin (Culturau);
Estat	França;
Region; 75	Novela Aquitània ;
Departament; 87	Nauta Vinhana ;
Arrondiment	Rechoard;
Canton	Rechoard;
Intercom; 248700197	CC de Pòrta Oceana dau Lemosin;
Cònsol	Raymond Vouzellaud (2020-2026)
	Geografia umana
Populacion; Populacion totala; (2013)	333 ab. Evolucion de la populacion; ab.
Densitat	17,62 ab./km²
	Autras informacions
Gentilici	charennacs
Còde postal	87600
Còde INSEE	87044

Charennac^[1] (Chéronnac en francés) es una comuna lemosina situada dins lo departament de la Nauta Vinhana e la region de la Novela Aquitània, ancianament de Lemosin.

Sos abitants s'apelan los charennacs.

Geografia

Perimètre dau territòri

Comunas confrontantas de **Charennac**
Vidais
Las Salas la Vau Guion		Vairas
Maisonès	Samatiá	Sent Basaris

Toponimia

Las fòrmas ancianas son Charempnhac en 1262, Charempnac vers 1315. La prononciacion es [tsaˈrɛ̃na, tsɔrɛ̃ⁿˈna] ^[2]^[3]
Charennac vendriá d'un nom germanic d'òme, Cherramnus, o d'un nom galloroman d'òme, Carennius, de Caronem, emb lo sufixe -acum ^[2]^,^[4], latinizacion dau sufixe gallic -āco(n). Charennac èra donc probablament una anciana granda propietat antica o de la Nauta Edat Mejana qu'aviá per mestre Carennius o Cherramnus. La grafia seriá donc pusleu Charemnac, dins lo segond cas, çò que chamja pas ren a la prononciacion.
Dauzat pensava a un nom gallo-roman d'òme (donc d'origina gallica), Caro, ---> Caronis, emb -acum ^[5], benleu d'après la fòrma francesa, solucion que Delamarre repren pas per Carennac (chausís Carinnos, atestat, e cita pas Charennac, benleu trompat per la grafia francesa) ^[6]; totparier, Delamarre cita l'adjectiu o nom comun caros (e variantas o derivats), « char, amic, aimat, aimable » ^[7]. Adonc, lo nom auriá pas ren a veire emb Charanta, que i nais.

Istòria

Aquesta seccion es voida, pas pro detalhada o incompleta. Vòstra ajuda es benvenguda !

Administracion

Lista daus maires

Lista daus cònsols successius
Periòde		Identitat	Etiqueta	Qualitat
març 2001	(2026)	Raymond Vouzellaud	PCF	retirat
	2001
Totas las donadas non son pas encara conegudas.

Intercomunalitat

A la refòrma cantonala de 2014, aplicada en 2015, la comuna, qu'era dau canton de Rechoard, i demorèt.

Demografia

modificar « persona »
v · d · m

Evolucion demografica
Populacion comunala actuala (2013): 333, totala:

949

963

1 022

1 032

1 047

1 065

1 003

985

1 109

1 093

1 009

1 046

1 022

1 053

1 020

1 050

1 098

1 042

1 075

1 065

1 031

894

853

797

776

719

643

632

611

463

371

338

308

300

302

310
317

2009

2010

317
327

325
335

Fonts

Base Cassini de l'EHESS - Nombre retengut a partir de 1962 : Populacion sens comptes dobles - Sit de l'INSEE

Evolucion de la populacion 1962-2008

En 2018 la populacion èra de 330 abitants e la densitat èra de 17,46 ab/km².

Particularitats dau parlar comunau

Articles definits :
Prononciacion : Ch- ; g-, j-

Luecs e monuments

Personalitats liadas a la comuna

Veire tanben

Liams connexes

Comunas de la Nauta Vinhana

Liams externes

Nòtas e referéncias

↑ [1]
↑ ^2,0 et ^2,1 Yves Lavalade, Dictionnaire toponymique de la Haute-Vienne , n° 44, ed. Lucien Souny, 2000
↑ Mises à jour des manuels d'onomastique. In: Nouvelle revue d'onomastique, n°21-22, 1993. pp. 189-198. www.persee.fr/doc/onoma_0755-7752_1993_num_21_1_1177
↑ Bénédicte Boyrie-Fénié, Jean-Jacques Fénié, Toponymie des Pays Occitans, edicions Sud-Ouest, 2007, p. 187
↑ Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 186
↑ Xavier Delamarre, Noms de lieux celtiques de l'Europe ancienne, ed. Errance, 2012, p. 106 e 334
↑ Xavier Delamarre, Dictionnaire de la Langue gauloise, ed. Errance, 2na edicion, 2008, p. 106